"Lieverd… Wil je mij wel ophalen uit de voetbalkantine?" Zijn smekende, bruine ogen staren mij hoopvol aan. "Het is zo koud op de
fiets…" mompelt hij er nog achteraan. Als ik geen antwoord geef, mompelt hij er
nog heel zacht het woordje "Alsjeblieft?" erachteraan.
Mannen geven vrouwen altijd de schuld van het zeuren. We
zeuren en zeiken om alles en niets. We zeuren over ons lichaam. "Schat? Vind je
mij dik in deze kleren?" Of dat we onze borsten te klein of te groot vinden.
Onze armen zijn te dik met wiebelende kipfiletjes eronder. Onze tenen zijn
lelijk en ons haar zit altijd, werkelijk waar, altijd niet goed. En als het dan
geregend heeft, zit het al helemaal niet! En in de ochtend zeuren we over het
vroege tijdstip, de slechte nachtrust of de manier van wakker worden. We zeuren
over het openbaar vervoer. We zeuren over stomme afspraken die we moeten
nakomen, maar waar we totaal geen zin hebben. Ja, we zeuren inderdaad. Alleen
zeuren die mannen net zo hard mee!
Ik ben er eens op gaan letten en het valt mij op dat
mannen altijd het vingertje naar de vrouw wijzen, terwijl ze er zelf ook wat
van kunnen. Mijn vriend zeurt bijna elke week of ik hem wil ophalen uit de
voetbalkantine. Hij zeurt regelmatig nadat hij een paar biertjes gehad heeft
dat hij iets wil eten bij de shoarmazaak of bij de McDonalds. Hij zeurt
regelmatig dat hij nog wel een biertje wil en of ik die dan alsjeblieft voor
hem wil ophalen.
Dus nee, mannen zeuren niet zo zeer over hun eigen
lichaam. Al heb ik een stel jongens ook al eens horen zeuren over wat voor
kleding ze de volgende dag aandoen naar school. Wij vrouwen zijn misschien wel
iets bedrevener in het zeuren, maar dat alleen vrouwen het doen is een illusie.
Ik heb het bewijs dat mannen het ook doen! En dat bewijs zit regelmatig naast
mij op de bank. Toch vind ik het wel schattig. Nu mag ik ook eens gefrustreerd zeggen:
“Zeur niet zo!”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten